Bovendien kan ik hier rustig studeren, zonder de moordende afleiding van sociëteit en overgezellige huisgenoten. Op de oude laptop van pa is het rustig werken. Het is een oud beestje en wegens de ontstentenis aan internet is het eigenlijk meer een veredelde typemachine, exact wat ik nodig heb voor het eindeloze classificeren en beschrijven van middeleeuwse bronnen. Mijn grote superdeluxe appel thuis met retesnel internet is hiervoor veel te gevaarlijk, het eindeloos verliezen op YouTube van filmpjes van niesende panda’s en omvallende skateboarders ligt immers altijd op de loer. Thuisthuis is het leven gemakkelijk: een fijn bedje is opgemaakt, al het sanitair doet het en de ijskast is gevuld met lekker eten, in plaats van rottende restjes.

Toch is enige voorzichtigheid geboden met deze retraites naar het ouderlijk huis. Men moet oppassen dat je niet het label van ‘dido’ opgeplakt krijgt. Dido, dat is geen Carhaagse prinses uit het prachtige epos van Vergilius en de hoofdpersoon van het hardverscheurend mooie werk van Purcell. Maar een student die op donderdag in de trein stapt naar het ouderlijk huis, om op dinsdag weer terug te keren. Een sociale doodzonde. Er wordt dan ook actief geprobeerd om iedereen zoveel mogelijk thuis te houden voor gezamenlijk eten en drinken, ook als er gestudeerd moet worden, gebeurt dat bij voorkeur in kuddeverband.

Van de andere kant wordt er ook stevig getrokken. Uit mijn omgeving ken ik meerdere moeders met het legenestsyndroom. Het gapende gat dat de studerende zoon of dochter achter laat proberen ze te dichten door met allerlei voorwendselen de kroost weer naar het nest te lokken. Versjouwen van een kastje, de verjaardag van oma, verlokkingen van lievelingskostjes. Ook wordt er compulsief gebeld: elke dag rinkelt de telefoon. Mijn eigen moeder had er in mijn eerste jaar ook wel eens last van. Toen ik nog thuis woonde klaagde ze elke week wanneer ik nu eens eindelijk leerde zelf mijn was te doen. Eenmaal in mijn eerste jaar, als ik weer eens drie weken niet thuis was geweest, belde ze dikwijls met de vraag ‘heb je nog was?’. 

Zo is menig student gevangen tussen twee vuren: het comfort van thuisthuis, de gezelligheid van thuis.