Voor de herkomst van het woord moeten we terug naar het middeleeuws latijn, waar een baccalaureatus een jonge, adellijke man was die zijn status en titels nog moest claimen. Later werd deze term gebruikt voor iemand die een lage graad aan de universiteit behaald had.

In het Engels klinkt de naam nog steeds door als bijnaam voor een man van huwbare leeftijd die nog niet in het echt verbonden is. We kennen de term ook van de televisie: zie bijvoorbeeld het programma 'De bachelor op Curacao'. Mannen als George Clooney worden regelmatig aangeduid als 'Hollywoods’ most elegible bachelor'. In eigen land is een Mark Rutte een mooi voorbeeld: machtig, hoog opgeleid, vlot en eeuwig vrijgezel. Er heerst een zweem van spanning, geld en avontuur rond de term – waar een alleenstaande man via ongemakkelijke internetdates de ware probeert te vinden, moet de echte bachelor in modieuze lounchebars de voluptueuze vrouwen van zich af slaan.

De bachelor-master structuur is ook afkomstig uit Engeland. Toen deze in Nederland werd ingevoerd zijn we eigenlijk heel lang op de zelfde voet doorgegaan als we daarvoor in het doctoraalsysteem deden: je studie duurde nominaal vier of vijf jaar, maar met een paar jaar feest erbij wel iets meer. De master was eigenlijk niet meer dan een andere naam voor dezelfde vakken. Dit is echter niet de bedoeling van het Engelse model: daar volgt op de bachelor een vaktechnische of bedrijfsinterne opleiding en gaan voornamelijk wetenschappelijk gemotiveerde studenten door naar de master. Bovendien  was daar de druk al hoger om snel te studeren: hoger opgeleiden komen daar dus eerder en anders op de arbeidsmarkt.

Door de combinatie van vroeg afstuderen en relatief goed betaald 'in het veld' doorstuderen  is aldus een cultuur ontstaan waarin het begrip bachelor niet alleen een academische titel is, maar ook een aanduiding voor leden van een bepaalde subcultuur: yuppen die door de week hard werken aan het begin van de carrièreladder, maar  in het weekend helemaal los gaan in de hipste clubs. Veel geld voor leuke dingen, want er is geen druk van hypotheek, vrouw en kinderen. Stereotype zijn strakke maatpakken en luxe ingerichte stadsappartementen, de zogenaamde bachelor pads.

Gaan we nu dus naar een situatie waarin twintigers hun wilde jaren doorbrengen in grootstedelijk yuppendom in plaats van jarenlang zwijnend tussen de grachten van een studentenstad?