Het regent stevig als ik deur uit loop. Mismoedig stel ik vast dat mijn regenscherm zich bevindt op de plaats waar ik naartoe moet: het statige gebouw van mijn studentenvereniging. Het is introductieweek en vandaag moet er weer flink geworven worden. Een nieuwe lichting studenten heeft zich gemeld in Leiden en de strijd tussen de verschillende verenigingen om nieuwe zieltjes is volop losgebarsten. Eenmaal aangekomen meng ik me in de strijd door groepjes eerstejaars te scannen op alle dwarsfluiten, tuba’s en xylophonen die wellicht een bijdrage kunnen leveren  aan mijn muziekgezelschap.

Het hele gebeuren overdenkende moet ik denken aan een uitspraak van een vriend van de middelbare school die ik onlangs in de supermarkt trof. Hij vertelde dat hij niet mee zou doen aan de introductieweek, het hele schouwspel vergelijkende met een circus van malafide handelaars in tweedehands auto’s die met een net iets te gelikt kapsel en een net iets te soepele das het lidmaatschap stonden aan te praten aan weerloze scholieren, kleine lettertjes over ontgroeningen en verborgen kosten verhullend.

Dat is misschien wat cru gezegd, maar het is werkelijk een ontzettend commercieel circus.  Elke vereniging heeft een complete batterij aan promofilmpjes, glossies en gadgets klaarstaan, vertegenwoordigt door een zorgvuldig uitgelezen kader van representatieve leden. Daarnaast worden deze promotiecommissies ook gedrild op gesprekstechnieken en krijgen ze een arsenaal aan argumenten mee om met slinkse retorica  de sociëteiten te vullen. Zeker bij de grote clubs is het geen amateuristisch liefdewerk-oud papier; de vormgeving en aankleding wordt zeer professioneel aangepakt en de budgetten lopen per vereniging in de tienduizenden.

Bij ons thuis viel ook een directoraat op de deurmat waarin haarfijn de argumenten werden uitgelegd, tips en trucs op het gebied van houding en stem incluis. Ook werd er uitvoerig ingegaan op de motieven van de deelnemers en was er een uitgebreide paragraaf over het omgaan met bezwaren en lastige vragen.

Laatst had ik het genoegen de stukken in te zien van een cursus sales van een gerenommeerd trainingsinstituut en de overeenkomsten met de promotieinstructies van de studentenverenigingen sprongen direct in het oog. Blijkbaar heeft het promoten van een vereniging zeer veel overeenkomsten met het verkopen van wasmachines en verzekeringsproducten – of tweedehands auto’s.

Een van de belangrijkste argumenten voor het lid worden van een vereniging is het opdoen van vaardigheden en contacten die later in het (bedrijfs)leven goed van pas komen. Of dit argument steek houdt laat ik in het midden, maar je leert er wel flink van verkopen!